Wyzwania dla Europy i Azji Centralnej

| Rynki zagraniczne |

W pierwszym tygodniu kwietnia odbyła się w Bukareszcie regionalna konferencja organizowana przez FAO. Jednych z najważniejszych wniosków ze spotkania ekspertów pozostaje stwierdzenie, że problemem Europy i Azji Centralnej nie jest głód, ale niedożywienie, związane z niedoborem mikroelementów oraz zbyt niską kalorycznością posiłków.

Obszar zainteresowania

Obradujący skupili się na trzech subregionach: CCA (Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Kazachstan, Kirgistan, Turkmenistan, Tadżykistan i Uzbekistan), CIS (Rosja, Białoruś, Ukraina, Mołdawia) oraz SEE (Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Serbia, Macedonia i Turcja). Głównym tematami konferencji były: analiza badań związanych z wyżywieniem oraz kwestia bezpieczeństwa żywnościowego w regionie.

Bieżące problemy

Trzy kraje z wyżej wymienionych, czyli Uzbekistan, Tadżykistan i Kirgistan stale utrzymują niepokojąco wysoki poziom rozprzestrzenienia się niedożywienia o wartości 5%. Brak witamin i składników mineralnych, potrzebnych zwłaszcza do rozwoju małych dzieci, wynika przede wszystkim z monotonnej diety, opartej w większości przypadków na produktach skrobiowych, przy jednoczesnym niskim spożyciu nabiału i mięsa. Innym źródłem niedoborów pozostają niewystarczająca kaloryczność pożywienia oraz jej źródła. Przykładowo w Uzbekistanie aż 73% kalorii pochodzi ze zbóż, a tylko 10% z produktów mięsnych i nabiałowych. Kolejnym problemem jest otyłość, na którą cierpi około 50% mieszkańców wszystkich trzech subregionów. Wyjątkowo wysoki wskaźnik notują Turcja oraz Bośnia i Hercegowina – 60%.

Cele na przyszłość

Jednym z podstawowych wskazań dla władz poszczególnych państw, sugerowanych przez FAO, jest obniżenie problemu niedożywienia do poziomu niższego niż 1% do roku 2050. Dlatego na omawianych obszarach należy usprawnić kwestie dostępności do pożywienia oraz jej stabilności. Wynika z tego konieczność wzmacniania lokalnego rolnictwa, poprzez jego doinwestowanie oraz prace na rzecz wzrostu produktywności gospodarstw rolnych. Niemniej na samym początku tych zmian leży często konieczność wdrożenia odpowiednich regulacji na poziomie administracyjnym. I to władze krajów dotkniętych tymi problemami powinny jako pierwsze wyjść z propozycjami właściwych rozwiązań legislacyjnych.