Rolnictwo a niedożywienie

| Rynki zagraniczne |

Na pierwszy rzut oka obie te rzeczywistości wydają się mieć ze sobą wiele wspólnego. Czy jednak tak jest w istocie? Spróbujmy się temu przyjrzeć uważniej.

Wsparcie krajów rozwijających się

W ubiegłym roku w Londynie spotkali się biznesmeni, przedstawiciele rządów oraz organizacji pozarządowych. Dyskutowali nad kwestią światowego niedożywienia i w efekcie przyjęto, iż do 2020 r. na rzecz ograniczania skali tego globalnego problemu zostanie przeznaczone dwa razy więcej środków, czyli prawie 900 mld USD!

Warto inwestować

Gros środków zostanie skierowane na finansowanie takich inicjatyw jak zabezpieczanie zapasów żywności i wody oraz jej uzdatnianie. Niestety nie ma planów dotyczących stworzenia mega-planu pozwalającego na trwałe poprawić sytuację, poprzez odpowiednie doinwestowanie projektów edukacyjno-infrastrukturalnych, co byłoby możliwe np. przy wkładzie w rozwój rolnictwa na terenach objętych głodem. Jednak między produkcją rolną a dożywianiem jest wiele różnic i trudno te dziedziny ze sobą połączyć.

Patowa sytuacja

Ze względu na zupełnie różne kierunki działania w tych dziedzinach, znalezienie punktów stycznych jest wyzwaniem dla społeczności globalnej. Rolnictwo jest nastawione przede wszystkim na produkcję, dającą w efekcie zysk poszczególnym gospodarstwom. Kwestie związane z adekwatnymi walorami odżywczymi w zależności od potrzeb często nie odgrywają kluczowej roli. Natomiast walka z niedożywieniem koncentruje się na działaniach na rzecz karmienia piersią, odżywiania komplementarnego, zapewniających potrzebne mikroelementy, zwłaszcza małych dzieci, dziewczynek w okresie dojrzewania oraz kobiet ciężarnych i karmiących matek.

Możliwości wyjścia z impasu

Potencjalnymi rozwiązaniami mogłyby być np. programy wspierające produkcję rolną, ukierunkowaną na wytwarzanie towarów bogatych w odpowiednie składniki, które można by dostarczać do społeczności potrzebujących ich w największym stopniu. Poza tym podstawą do rozwiązywania problemu głodu jest wspomaganie rozwoju rolnictwa na obszarach, gdzie występuje problem niedożywienia. Dzięki temu nie tylko ożywiono by lokalną gospodarkę, ale także zapewniono wytwarzanie pożywienia, które lokalnie najlepiej pasuje do wymagań mieszkającej na tych terenach ludności.