Problemy z nawozami w Ameryce Północnej

| Ochrona środowiska |

Jezioro Erie leży w pasie tzw. Wielkich Jezior, a przez jego środek przechodzi granica pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Kanadą. Jednak szkodliwy wpływ niewłaściwego wykorzystania nawozów fosforowych przez te kraje sprawia, że postępująca eutrofizacja jest problemem dla obu stron.

Nadmiar szkodzi

Znaczącą przeszkodą w rozwoju turystyki oraz rybołówstwa jest fakt, iż coraz większą powierzchnię Jeziora Erie pokrywa gruba warstwa alg, co m.in. obniża jakość wody pitnej. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest nadmierne wykorzystywanie nawozów fosforowych przez rolników ze stanów Ohio i Pensylwania oraz z kanadyjskiej prowincji Ontario. Nadwyżki preparatów są wypłukiwane przez opady deszczu z pól i terenów zielonych, a następnie przyczyniają się do rozwoju niepożądanych organizmów na obszarze jeziora.

Konieczna interwencja

Uwagę na problem zwróciła International Joint Commission – kanadyjsko-amerykańska organizacja, zajmująca się ochroną wód na granicy obu państw. Powiadomiła o tym lokalne władze, a w jej sugestiach można znaleźć m.in. propozycję zakazu sprzedaży na obszarze Ohio, Pensylwanii i Ontario nawozów fosforowych przeznaczonych pod tereny zielone, jak również zablokowanie ubezpieczeń upraw dla rolników, którzy stosują preparaty na bazie fosforu. IJC wskazuje, że przywrócenie poprzedniego stanu Jeziora wymaga redukcji ww. środków o 39%.

Warto współpracować

Gdyby Kanada i Stany Zjednoczone dysponowały wspólnymi dokumentami określającymi zasady i normy dotyczące stosowania nawozów w aspekcie troski o środowisko naturalne, prawdopodobieństwo wystąpienia opisanej sytuacji byłoby mniejsze. Przykładowo na terenie Unii Europejskiej od 1991 r. funkcjonuje tzw. Dyrektywa Azotanowa, mająca na celu ochronę wód przed negatywnym wpływem przenikania azotanów do wód gruntowych i powierzchniowych oraz wdrażanie dobrych praktyk rolniczych. Postanowienia tego dokumentu zostały wdrożone na około 40% obszaru Unii Europejskiej. Założeniem Dyrektywy jest realizacja planów działań dla poszczególnych terenów oraz podejmowanie dodatkowych inicjatyw prowadzących do poprawy jakości lokalnych ekosystemów.