Historia agronomii w Puławach

| Nasze zakłady |

W 1862 roku, decyzją hr. Aleksandra Wielopolskiego, przeniesiono Instytut Agronomiczny z podwarszawskiego Marymontu do Puław. Dzięki temu powstał tu Instytut Politechniczny i Rolniczo-Leśny. Jednak nie tylko rozwój edukacji był powodem ich powstania.

Profilaktyczna przeprowadzka

Istotną przyczyną zmiany relokacji uczelni było rozproszenie młodzieży, która mogłaby rozpocząć wolnościowe działania w Warszawie. Skanalizowanie jej części z daleka od metropolii miało osłabić te ruchy. Instytut ulokowano w opuszczonym przez Czartoryskich pałacu. Dzięki wyposażeniu sprowadzonemu z Marymontu oraz lokalnej bazie, obejmującej gospodarstwa rolne, można było nie tylko przyswajać teorię, ale przede wszystkim łączyć ją z praktyką. Te warunki wykorzystał m.in. prof. Teofil Cichocki, który zorganizował w Puławach nowoczesne laboratorium, badające usługowo pasze, gleby, nawozy, a także jako pierwsze podjęło się analizy wód zdrojowych z Nałęczowa i Buska.

Jednak nie przekonało to młodzieży…

…która po wybuchu Powstania Styczniowego w całości opuściła Puławy i nie było dla kogo wykładać. Mimo to, nie przerwano prac badawczych, a po kilku latach uczelnia zaczęła znowu prowadzić działania dydaktyczne. Jednak na skutek pacyfikacji nastrojów narodowo-wyzwoleńczych, w 1869 roku car Aleksander II przemianował ją Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa, wprowadził język rosyjski jako wykładowy. Na studia zaczęła zjeżdżać młodzież z całego Imperium.

Dalsze losy Instytutu

Te działania administracyjne nie przeszkodziły na szczęście w rozbudowie uczelni, która poszerzała swoją bazę dydaktyczną, inicjując projekty w nowych obszarach badawczych. Efektem tych starań było m. in. założenie w 1871 roku pierwszego na ziemiach polskich obserwatorium meteorologicznego, które mimo dwóch wojen światowych, działa nieprzerwanie do dziś. W 1893 roku Instytut odzyskał pełnię praw akademickich. Kolejnym kamieniem milowym, w dziejach puławskiej uczelni, było założenie w 1895 roku pierwszej na świecie katedry gleboznawstwa. Po rozpoczęciu działań wojennych w 1914 roku część kadry oraz zasobów ewakuowano do Charkowa, a za zgodą władz austriackich, pozostałą spuściznę przejął Instytut Naukowy Gospodarstwa Wiejskiego, który jednak nie kontynuował prac dydaktycznych.